سرخط خبرها

آیا یهود و نصاری و صابئین هم بهشتی بوده و خوف و اندوه نخواهند داشت ؟

پرسش:
در آیه ۶۲ از سوره بقره آمده:
هر مسلمان و یهود و نصارا و ستاره پرست که از روی حقیقت به خدا و روز قیامت ایمان آورد و نیکوکاری پیشه کند البته از خدا پاداش نیک یابد و هیچگاه(در دنیا و عقبی) بیمناک و اندوهگین نخواهد بود.(ترجمه مهدی الهی قمشه ای)
۱٫ اگر منظور از نیکوکاری همین کارهای خیر به خاطر رضای خدا است پس چرا بسیاری از انسانها چه مسلمان و چه غیرمسلمان که کارهای خوب انجام می دهند، اندوهناک اند؟ بالاخره از ۱۰۰ کار نیک حداقل یکی از آنها می تواند خالصانه باشد ولی همچنان بیم و اندوه وجود دارد.
۲٫با این وصف پس روایاتی که می گویند تنها شیعه ها به بهشت می روند چه ؟ بر اساس این آیه هر کس کار نیک انجام دهد دچار اندوه نمی شود و احتمالا اندوه همان جهنم است پس غیرمسلمان که هیچ غیر شیعه هم به بهشت خواهد رفت. لطفا این دو شبهه را پاسخ دهید.

پاسخ:
آیه ی مورد بحث چنین است: « إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ الَّذینَ هادُوا وَ النَّصارى‏ وَ الصَّابِئینَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یحْزَنُونَ »
ترجمه ی درست آیه:
« همانا کسانى که ایمان آورده اند، و کسانى که یهودى شده ‏اند، و نصاری و صابئین، هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان آورد و کار شایسته کرد، پس اجرشان را پیش پروردگارشان خواهند داشت، و نه بیمى بر آنان است، و نه اندوهناک خواهند شد.»
۱٫ در این آیه سخنی از این که صاحبان عمل صالح خوف و حزن دنیایی هم ندارد، نیست . لذا عبارت « در دنیا و عقبی » را مترجم از خودش اضافه نموده است. برای همین هم آن را داخل پارانتز قرار داده است.
اینکه کسی بگوید: صاحب اعمال صالح در دنیا اندوه نخواهد داشت، سخنی است گزافه؛ چرا که عملاً خلاف آن را می بینیم. بلکه به وضوح می بینیم که حتّی افراد بسیار با ایمان نیز در دنیا اندوههایی داشته اند؛ حتّی انبیاء و ائمه(ع) نیز. آیا امیرمومنان(ع) کم اندوه داشت؟ آیا حضرت زهرا(س) کم اندوه داشت. بلی هر چه انسانی ایمانش بالاتر باشد، اندوههای او بیشتر برای خدا خواهد بود؛ ولی به هر حال، اندوه، آزار دهنده است. در روایات نیز تصریح شده که دنیا سجن (زندان) مؤمن می باشد.
پس باید گفت که این آیه ناظر به آخرت است نه دنیا.
در آخرت نیز هر کسی به اندازه ای که عمل صالح دارد، یقیناً از خوف و اندوه دور خواهد بود. کما اینکه هر کسی به اندازه ی گناهش دارای خوف و اندوه خواهد بود.
مطلب دیگر آنکه اگر کسی به خدا و آخرت ایمان داشته باشد، و صاحب عمل صالح باشد، محال است حتّی نوک سوزنی در آخرت خوف و اندوه داشته باشد. امّا کیست که چنین باشد؟ اینکه ما توهّمات خودمان را ایمان می نامیم، دلیل نمی شود که خدا نیز آنها را ایمان حقیقی محسوب نماید. خداوند متعال می فرماید: « وَ ما یؤْمِنُ أَکْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلاَّ وَ هُمْ مُشْرِکُونَ ـــ و بیشترشان به خدا ایمان نمى‏آورند جز این که همچنان مشرکند.» (یوسف :۱۰۶). کسی که گناه دارد، یقیناً مشرک می باشد؛ اگر چه ایمان ابتدایی را داشته باشد و مسلمان خوانده شود. چون گناه رخ نمی دهد مگر با تبعیّت از ابلیس و نفس امّاره. لذا گناهکار، شیطان پرست و نفس پرست می باشد. خداوند متعال فرمود: « أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَیکُمْ یا بَنی‏ آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّیطانَ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبینٌ ـــــ آیا با شما عهد نکردم اى فرزندان آدم! که شیطان را نپرستید، که او براى شما دشمن آشکارى است؟» (یس :۶۰) و فرمود: « أَ رَأَیتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواه‏ ــــ آیا دیدى کسى را که هواى نفسش را معبود خود برگزیده است؟!» (الفرقان:۴۳).
بلی هر کس مومن به خدا و آخرت باشد، ایمن از خوف و اندوه می باشد؛ امّا کسی مومن حقیقی و تمام عیار نمی شود مگر زمانی که ذرّه ای تبعیّت از غیر خدا نداشته باشد. چرا که هر گونه تبعیّتی بی اذن خدا، شرک به خداست.

۲٫ تا زمانی که کسی ایمانش خالص نگشته و از هر شرکی رها نشده، محال است عملی صد در صد خالص داشته باشد. عمل هر کسی تابع ایمان اوست. عمل، فرزند ایمان بوده در خلوص و عدم خلوص، از ایمان ارث می برد. وقتی کسی خدایش خدای ظنّی است و آخرت را نه به عین الیقین، بلکه به علم الیقین و بلکه به ظنّ شبیه به علم باور دارد، عملش هم برای همان خدا و آخرت ظنّی است. این چه یقینی است که ما را از گناه باز نمی دارد؟! آدمی با علم به اینکه بخاری روشن است دست به آن نمی زند، پس چگونه با علم به جهنّم بودن باطن گناه، دست به گناه می زند؟!! اگر بدانیم که کودکی ما را نظاره می کند، حیا می کنیم برخی امور را مرتکب شویم، پس چگونه در حالی که می گوییم خدا می بیند، در مقابل نگاهش بی حیایی می کنیم؟!!! « قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لکِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا وَ لَمَّا یدْخُلِ الْإیمانُ فی‏ قُلُوبِکُمْ وَ إِنْ تُطیعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لا یلِتْکُمْ مِنْ أَعْمالِکُمْ شَیئاً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ ــــ عربهاى بادیه‏نشین گفتند: «ایمان آورده‏ایم» بگو: شما ایمان نیاورده‏اید؛ بلکه بگویید اسلام آورده‏ایم، امّا هنوز ایمان وارد قلب شما نشده است؛ و اگر از خدا و رسولش اطاعت کنید، چیزى از پاداش کارهاى شما را فروگذار نمى‏کند، خداوند، آمرزنده مهربان است.» (الحجرات :۱۴) ؛ بلی خدا همین خداباوری ظنّی را هم قبول دارد و عمل این گونه مومنان سطحی را هم پاداش می دهد؛ امّا این ایمان عرفی، آن ایمانی نیست که خدا می خواهد. خدا ایمان ابراهیمی می خواهد که داخل آتش شوی و ابا نکنی، فرزندت را به امر غیر مستقیم خدا قربانی کنی و شکّ نکنی. حدّ اقلّش حرّ بن یزید می خواهد که از لشکر هفده هزار نفری جدا گشته به امام حسین(ع) بپیوندی، با علم به این که یقیناً کشته خواهی شد. تا چنان ایمانی حاصل نشده، خداوند متعال می فرماید: « یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْکِتابِ الَّذی نَزَّلَ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ الْکِتابِ الَّذی أَنْزَلَ مِنْ قَبْل‏ ـــ اى کسانى که ایمان آورده‏اید! به خدا و پیامبرش، و کتابى که بر او نازل کرده، و کتبی که پیش از این فرستاده است، ایمان بیاورید » (النساء:۱۳۶) ؛ یعنی ای مومنان! هنوز ایمان نیاورده اید، ایمان بیاورید؛ یعنی دائماً از شرک خالص شوید تا دیگر جز خدا در قلب شما چیزی نماند؛ آنگاه مومن حقیقی می شوید. بعد از آن هر عملتان خالص برای خداست، حتّی خوابتان و غذا خوردنتان و … .

۳٫ از پیروان موسی(ع) در زمان قبل از عیسی(ع) آنها که مومن حقیقی بودند، یقیناً خوف و اندهی نخواهند داشت، همینطور پیروان سایر انبیاء، هر کدام در زمان پیامبر خودشان اگر تبعیّت محض داشته اند، خوف و اندوهی نخواهند داشت. امّا آیه کاری با اینان ندارند. چون اینها یهودی و نصرانی نبودند، بلکه همگی مسلمان بوده اند. چون قرآن کریم، خود موسی و عیسی(ع) را هم مسلمان می داند نه یهودی و مسیحی. از نگاه قرآن کریم، تمام انبیاء یک دین داشته اند که عبارت است از اسلام، و ادیان دیگر را بشر از تحریف دین خدا ساخته اند.

۴٫ طبق این آیه مسلمان اسمی و یهودی و مسیحی و صابئی، همگی خوف و اندوه دارند؛ یعنی همگی جهنّم را تجربه خواهند نمود.
به آیه خوب دقّت فرمایید! آیه نمی گوید که « الذین آمنوا » و « یهود » و « نصاری» و « صابئین » اجر دارند و خوف و حزن ندارند. بلکه معنی آیه چنین است:
« همانا کسانى که ایمان آورده اند (مسلمین)، و کسانى که یهودى شده‏اند، و نصاری و صابئین، (ایمن از خوف و انده نیستند؛ بلکه) هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان آورد و کار شایسته کرد، پس اجرشان را پیش پروردگارشان خواهند داشت، و نه بیمى بر آنان است، و نه اندوهناک خواهند شد.»
یعنی اینها هیچکدام، ایمن از خوف و اندوه نیستند مگر اینکه به خدا و آخرت، ایمان حقیقی بیاورند، و عمل صالح کنند. یعنی مسلمان و یهودی و مسیحی و صابئی بودن کافی برای ایمنی از خوف و اندوه آخرت نیست؛ بلکه ایمان به خدا و آخرت و عمل صالح است که ایمنی می آورد؛ و هیچکدام اینها این سه ویژگی را ندارند. چون این نامها اسمهایی بشر ساخته بیش نمی باشند؛ و خدا را با اسمها کاری نیست بلکه حقیقت امور را می بیند.
امام حسن عسکری(ع) در تفسیر این آیه چنین فرموده اند:
« قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا» بِاللَّهِ- وَ بِمَا فَرَضَ عَلَیهِمُ الْإِیمَانَ بِهِ- مِنَ الْوَلَایهِ لِعَلِی بْنِ أَبِی طَالِبٍ وَ الطَّیبِینَ مِنْ آلِهِ، «وَ الَّذِینَ هادُوا» یعْنِی الْیهُودَ «وَ النَّصارى‏» الَّذِینَ زَعَمُوا أَنَّهُمْ فِی دِینِ اللَّهِ مُتَنَاصِرُونَ‏ «وَ الصَّابِئِینَ» الَّذِینَ زَعَمُوا أَنَّهُمْ صَبَوْا إِلَى دِینِ (اللَّهِ، وَ هُمْ بِقَوْلِهِمْ) کَاذِبُونَ، مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ مِنْ هَؤُلَاءِ الْکُفَّارِ، وَ نَزَعَ عَنْ کُفْرِهِ، وَ مَنْ آمَنَ مِنْ هَؤُلَاءِ الْمُؤْمِنِینَ فِی مُسْتَقْبَلِ أَعْمَارِهِمْ، وَ أَخْلَصَ وَ وَفَى بِالْعَهْدِ وَ الْمِیثَاقِ الْمَأْخُوذَینِ عَلَیهِ لِمُحَمَّدٍ وَ عَلِی وَ خُلَفَائِهِمَا الطَّاهِرِینَ وَ عَمِلَ صالِحاً [وَ مَنْ عَمِلَ صَالِحاً] مِنْ هَؤُلَاءِ الْمُؤْمِنِینَ، فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ ثَوَابُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ فِی الْآخِرَهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَیهِمْ هُنَاکَ حِینَ یخَافُ الْفَاسِقُونَ وَ لا هُمْ یحْزَنُونَ إِذَا حَزِنَ الْمُخَالِفُونَ، لِأَنَّهُمْ لَمْ یعْمَلُوا مِنْ مُخَالَفَهِ اللَّهِ مَا یخَافُ مِنْ فِعْلِهِ، وَ لَا یحْزَنُ لَهُ.»
حاصل کلام حضرتش این است که:
«إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا» مسلمانان شیعه هستند؛ لکن شیعه ی عادی نه حقیقی.
منظور از یهودی و نصاری و صابئین نیز همینها هستند که از نظر اسلام، بر باطلند.
آنگاه فرمودند: از این کفّار، هر کدام به خدا ایمان آورد و از کفر خود کنده شد، و از آن مومنان ، هر کدام در آینده ی عمرش هم ایمان داشت، و به عهدی که با رسول خدا و ائمه(ع) بسته وفادار ماند، اجر خود را دارند و خوف و اندوهی نخواهند داشت.

۵٫ تنها گروهی که ابداً جهنّم نخواهند رفت، شیعیان حقیقی اند، و غیر آنها (ملحدان، مشرکان، اهل کتاب، اهل سنّت و شیعیان غیر خالص) همگی طعم جهنّم را خواهند چشید. امّا این بدان معنا نیست که همگی تا ابد در جهنّم بمانند. طبق آیه ی مورد بحث، جز آنها که ایمان حقیقی به خدا و آخرت داشته و عمل صالح دارند، هیچ کسی از خوف و اندوه در امان نیست؛ و غیر از شیعیان حقیقتاً خالص ـ نه عرفاً خالص ـ کسی واجد این سه ویژگی نیست.
در روایات نیز تصریح شده که جز کفّار محض و معاندان خدا و اهل بیت(ع) کسی در جهنّم نخواهد ماند؛ و بالاخره افراد گناهکار بعد از تحمّل عذاب و پاکی از آلودگی، نجات خواهند یافت.
نگارنده مطلب : احد ایمانی

Print Friendly, PDF & Email
No votes yet.
Please wait...

4
دیدگاه ها

مهدی

ضمنا خودتان در مطلب۴ اشاره کردید : رستگاری معلق بر سه چیز است: ایمان به خداوند ؛ ایمان به آخرت؛ و عمل صالح. که اتفاقا آیۀ کریمه، بر مسلمانان و مسیحیان و صابئین اطلاق دارد. پس لااقل طبق همین آیۀ کریمه نمی توانید رستگاری مزبور را منحصر در شیعیان خالص کنید

مهدی

باسلام این سخن شما با ده ها روایتی که در خصوص«مستضعفین» و قضیۀ «اعراف» آمده در تناقض است . روایت شریف امام حسن صلوات الله علیه هم تاویل است نه تفسیر . از این گونه تاویلات که البته عین حق است، بسیار داریم. ضمن آنکه اساسا عقاب الهی دائر مدار «حجت» می باشد. و حجت باطنی(عقل) و نیز حجت ظاهری( رسول) بر همگان یکسان تمام نشده است.
فلان پیرزن بی سواد در فلان روستای دورافتادۀ قارۀ آمریکای جنوبی، یا افریقایی و… را تصور کنید که با صفای نفس و اعتقاد کامل، دین اجداد خود را تبیعیت می کرده و براین یقین بوده است که خدارا می پرستد و اصلا احتمال خطا هم نمی داده است ..در طول تاریخ، میلیاردها انسان این گونه وجود داشته و دارد؛ توجه کنید: میلیاردها انسان!!!حال اگر خداوند عزوجل بخواهد به فتوای شما عمل کند می بایست همۀ این انسان های خداپرست را به جهنم ببرد و تعالی الله عن ذالک علو کبیرا و سبحان ربک رب العزه عما یصفون الا عبادالله المخلصین