سرخط خبرها

شخصیت و روحیه تا هجده سالگی شکل می گیرد یا تا چهل سالگی ؟

پرسش:

مدتی پیش یکی از کارگردانان مطرح کشوری برای یکی دیگر از اهالی هنر نامه ای سرگشاده نوشتند که ابتدای نامه چنین است:

«در اسلام عزیز شکل‌گیری شخصیت انسان ها را مرز هفده سالگی تعیین کرده‌اند. اگر کسی تا این سن انسانی مؤمن و متقی تربیت شد، شده است وگر نه بعد از ۱۷ سالگی، اصلاح و رشد معنوی او با کرام الکاتبین است.»

حال سوال من این است

اولا آیا احادیثی با مضمونی که این جناب کارگردان گفته     اند داریم یا خیر؟

ثانیا اگر داریم تا آنجایی که ما شنیده بودیم سن کمال و پختگی ۴۰ سالگی است نه ۱۷ سالگی.

ثالثا انسان در سنین ۱۷ سالگی و حول و حوش ۱۷ سالگی تازه می خواهد شخصیتش شکل بگیرد این سنین تازه سنینی است که انسان به طور نسبتا جدی با دین آشنا می شود. اگر پسر باشد تازه ۲ سال است که به سن تکلیف رسیده است. این سنین سنینی است که معمولا اگر فرد اهل مطالعه و تحقیق و تفکر باشد سیل سوالات و شبهات برایش بوجود می آید که باید به آنها جواب دهد. خلاصه تازه این سنین سنین آشنایی با دین و تفکر در دین و مسائل دینی است. چطور اگر کسی تا ۱۷ سالگی متدین نشد دیگر متدین شدنش خیلی سخت است؟

رابعا انسان در طول زندگی با آدم های زیادی مواجه می شود که در اوایل جوانی چندان به مسائل دینی پایبند نبوده اند مثلا نماز را یک روز در میان می خوانده اند یا اگر هر روز می خوانده اند دیر می خوانده اند اما کمی که سنشان بالاتر رفته (نه این که در پیری بلکه مثلا در سن ۳۰ و ۴۰ سالگی و یا حتی کمتر) انسان های بسیار مومن و معتقدی شده اند این را چگونه توجیه می کنید؟

 

پاسخ:

۱ـ آنچه با این مضمون، در روایات آمده، چهل سالگی است. البته در مورد هجده سالگی هم مطالبی هست، امّا نه به این مضمون که این بابا گفته است. تا سنّ هجده سالگی اگر شخص، اهل فکر و تحقیق بار آمد که آمد اگر نه بعد از آن بعید است اهل فکر و تحقیق شود. البته غیر ممکن نیست، بلکه بعید است. امّا این بدان معنا نیست که با تلقینات نمی توان شخصیّت او را عوض کرد. اتّفاقاً افرادی که تا این سنّ، روحیّه ی تحقیق و تفکّر نیافته اند، در این سنین، شدیداً روحیّه ی تلقین پذیری دارند؛ و کار هنر هم بیشتر تلقین است.

خلاصه آنکه: این جناب، دو مقوله ی «شخصیّت» و «روحیّه ی تفکّر و تقلید» را باهم خلط فرموه اند.

 

۲ـ امّا در مورد رابعاً. بلی چنین افرادی هستند. امّا اوّلاً نادرند. ثانیاً اغلبشان متدیّنان مقلّدند نه آنکه محقّقانه متدیّن شده باشد؛ یعنی تحت تأثیر تلقینات به دینداری روی آورده اند. البته به ندرت افرادی هم پیدا می شوند که در سنین بالا، روحیّه ی تحقیق پیدا کنند. باید متوجّه بود که آموزه های روانشناختی، عام (اغلبی) هستند نه کلّی (صد در صدی).

نگارنده مطلب : احد ایمانی

Print Friendly, PDF & Email
No votes yet.
Please wait...

دیدگاه ها