نوشته های وب گاه

چگونه با تغییر سلول ها و مسأله ی ثابت بودن “من” در اثبات روح و نفس ، این دو با هم جمع می شوند ؟

پرسش:
سلام علیکم. یکی از دلایل وجود روح و بعدی غیر مادی ثابت بودن من میباشد. یکی از بحث های این است که سلول ها در طول سال ها عوض میشوند ولی ما خودمون هستیم و تغییر نکرده ایم. یکی از تناقضاتی که وجود دارد ژنتیک است. اگر سلول ها عوض میشوند پس ژن ها هم باید عوض شوند ولی مشاهده میکنیم ژن ما اصلا تغییر نمیکند. پس دلیل می اورند این اطلاعات حافظه هم مانند هر اطلاعات دیگری در ما حفظ میشود و ربطی به تبدیل سلول ها ندارد.
این تناقض چگونه برطرف میشود؟

پاسخ:
۱ـ اینکه فرموده اید «ژنها تغییر نمی کنند» سخن نادرستی است. ژنها در هسته ی سلول قرار دارند؛ لذا وقتی خود سلول از بین می رود، ژنهای درون آن نیز از بدن دفع می شوند. ژنها هم عوض می شوند. مثل آن است که شما از روی یک نقّاشی یک نقّاشی دیگری درست شبیه آن بکشید و نقّاشی نخست را بسوزانید. در اینجا به ظاهر آن نقّاشی اوّلی باقی است ولی در واقع آن اوّلی از بین رفته و دومی که شبیه اوست جایش را گرفته است.
۲ـ ژنها قطعاً دخالتی در من بودن من ندارند. شاهدش آنکه دو قلوهای همسان، از نظر ژنتیکی، صد در صد مثل هم هستند. چرا که دو قلوهای همسان، در اصل از یک تخمک پدید آمده اند. یعنی ابتدا یک سلول نطفه وجود دارد که آن یک سلول وقتی می خواهد تقسیم به دو سلول شود، این دو سلول از هم جدا می شوند؛ و هر کدام تبدیل به یک فرد می شوند. اگر آن دو از هم جدا نمی شدند، فقط یک فرد به وجود می آمد. بر همین اساس، ساختار ژنتیکی دو قلوهای همسان، صد در صد مثل هم است. امّا اینها حقیقتاً دو نفر هستند با دو «من» کاملاً متفاوت. لذا هیچگاه یکی از دو پسر دو قلو، احساس نمی کند که بردارش هم خود اوست. حتّی رفتارهای آنها هم متفاوت است؛ لذا چه بسا یکی از آنها دیندار و دیگری بی دین شود. در فامیل خود ما دو پسر دو قلو وجود دارند که یکی کاملاً دیندار و دیگری فردی لا ابالی است؛ در حالی که از نظر ژنتیکی مثل هم هستند، در یک خانواده بزرگ شده اند و به یک مدرسه رفته اند.
شاهد دیگر اینکه ژنها ربطی به من بودن من ندارند، این است که با مهندسی ژنتیک می توان از یک جنس مؤنّث، شبیه سازی کرد؛ یعنی یکی از سلولهای بنیادی زن را می گیرند و با انجام کارهایی روی آن، آن را تبدیل به اسپرم یا چیزی شبیه به اسپرم می کنند و با تخمک همان زن لقاح می دهند و در رحم همان زن قرار می دهند. بعد از مدّتی فرزندی مونّث به دنیا می آید که از نظر ژنتیکی صد در صد مثل مادرش است؛ امّا فردی دیگر است با من اختصاصی خودش.
این دو شاهد علمی به وضوح نشان می دهند که من بودن من، ریشه در ژنهای من ندارد؛ و الّا دو قلوهای همسان و فرزندان شبیه سازی شده، باید احسان من مستقلّ نمی کردند؛ در حالی که عملاً می بینیم که اینها کاملاً من مستقلّ دارند؛ نه آنکه دو بدن باشند با یک من.
نگارنده مطلب : احد ایمانی

Print Friendly, PDF & Email
No votes yet.
Please wait...
انتشار توسط 8 تم

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

18 − دو =