سرخط خبرها

آیا راه بهشت رفتن ترک لذت ها و زیبایی های دنیا می باشد ؟

پرسش:
یکی از سوالات رایج بین دانشجویان که واقعا کلیدی و مهم هم هست را مطرح کرده و ممنون می شوم پاسخ فلسفی ارائه نمایید:
چرا راه رسیدن به بهشت ترک لذات(از قبیل خوردن و خوابیدن و شهوترانی،خانه مجلل و…) است و در بهشت بر عکس می شود؟چرا در بهشت ریاضت قطع می شود و ارزش نیست؟چرا در دنیا ارضای تمام عیار قوا(به صورت شبانه روزی) از طریق خوردن و شهوترانی و… موجب رسیدن به بهشت نیست؟مگر کمال قوا در اشتداد آنها نیست و این اشتداد قوا موجب لذت نیست؟پس چرا کسی که مثلا همه عمر شهوترانی کند جهنمی میشود و اینطور نیست که این فرد پس از مرگ غرق در لذات جنسی شود،چون خوب غریزه جنسی را تقویت کرده و به آن رسیده است؟؟

پاسخ:
۱ـ با ترک لذّت، ابداً نمی توان سر از بهشت در آورد. راه بهشتی شدن، افراط در لذّت است نه ترک لذّت. یعنی افراط در لذّت انسانی.
به ما نگفتند ترک لذّت کنید بلکه گفتند حیوان نمانید؛ و اکتفا به لذائذ حیوانی نکنید. نگفتند شهوت نداشته باشید، گفتند شهوت انسانی داشته باشید. نگفتند خشمگین نباشید، بلکه گفتند مثل گرگ نباشید. مگر امیرمؤمنان(ع) غضبناک نمی شد؟ مگر انبیاء و ائمه(ع) آن همه همسر نداشتند؟ برخی از این بزرگواران، نماز صبحشان را به ندرت با وضو می خواندند و اغلب با غسل جنابت نماز می گزاردند.
برای بهشتی شدن، باید طمعکار بود در اوج آن. باید کینه داشت در اوج آن. باید شهواتران بود در اوج آن. باید چشمچران بود در اوج آن. و … . لکن همه از نوع انسانی اش نه از نوع حیوانی اش. گربه هم کباب می خورد و لذّت می برد؛ افراد عادی هم از کباب، همان لذّت را می برند. امّا عارف، از همین کباب دنیایی، لذّت کباب بهشتی را می برد. چون قوای او انسانی شده اند و از حیوانیت بالاتر آمده اند.
به ما نگفتند لذّت نبرید! بلکه گفتید به لذّت کم و حیوانی قانع نباشید. گفتند مثل تاجری نباشید که به خاطر سود صد هزار تومانی سود یک میلیون تومانی را فدا می کند!
سالک در همین دنیا، حور العین دارد؛ میوه های بهشتی دارد؛ و … . امّا عارف به اینها هم اعتنا ندارد، چون بالاترش را نقداً دارد.
ریاضت کشیدن به معنی سختی کشیدن هم کار کوران است. در عرفان اسلامی، ریاضت به معنی تحمّل سختی نیست. آنچه عارف می کند، در نزد افراد کور، ریاضت است؛ او با کمال رغبت از امور پست حیوانی چشم می پوشد؛ همان گونه که افراد عادی با کمال رغبت، خون نمی خوردند و نجاست به خودشان نمی مالند.
بلی اوائل کار، که هنوز چشم دل شخص باز نشده، ریاضت است؛ امّا پس از مدّتی، لذّت اندر لذّت است.
عارف حقیقی هیچ لذّتی را بر خود حرام نمی کند. زن می گیرد و بیشتر از دیگران هم از همسرش لذّت می برد. غذا می خورد و بیشتر از دیگران هم از غذا خوردن لذّت می برد. دیگران لذّتشان در حدّ قوای حیوانی است ولی او با قوای انسانی لذّت می برد. عارف اگر نان خالی بخورد، لذّتی که از آن می برد، خیلی بیش از لذّتی است که دیگران از غذاهای به ظاهر خوشمزّه می برند. او با خوردن نان، به حقیقت ملکوتی آن راه می یابد.
معنی حقیقی ریاضت، تمرین است نه سختی.

۲ـ آیا با تمرین (ریاضت) قوای حیوانی اشتداد می یابند؟
بلی یقیناً اشتداد می یابند. لذا در آخرت، صاحب این قوای اشتداد یافته، بیشتر از افراد دیگر بهره می برد. یعنی بیشتر از دیگران، گرگ و شیر و پلنگ و خرس و گاو خواهد بود.
لذّت سوسک این است که در فاضلاب باشد. لذّت گاو این است که مدام بخورد. لذّت خرس در آن است که ماهها بخوابد. لذّت گرگ، این است که بدرد و … . اینها هم در آخرت، از همین امور لذّت می برند. کسی در دنیا سوسک بوده، در آخرت هم غذایش غسلین (چرک و کثافت) است.
اهل جهنّم از همینها لذّت می برند. شهوتشان، غضبشان، وهمشان، از همینها لذّت می برد؛ امّا عقلشان و قلبشان بی نصیبند؛ لذا زجر می کشند. از حیوانیت خودشان زجر می کشند. از آنچه قوای حیوانی شان دوست دارند زجر می کشند. از اینکه شهوتشان غسلین را با ولع تمام سر می کشد زجر می کشند. از اینکه غضبشان، با ولع تمام، فلزّ گداخته را سر می کشد زجر می کشند.
لذا هر که اینجا شهوترانتر بوده، آنجا به عذابهای جهنّم راغبتر است؛ و هر چه قوای حیوانی شخص به این گونه امور راغبتر باشد، عقل و قلب او بیشتر زجر می کشند.
نگارنده مطلب : احد ایمانی

Print Friendly, PDF & Email
No votes yet.
Please wait...

دیدگاه ها