نوشته های وب گاه

تفاوت تلقین و دعا کردن در چیست ؟ آیا دعا کردن نوعی تلقین کردن محسوب می شود یا خیر ؟

تلقین :
ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﻰ ﺻﺤﺖ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺯﻣﺎﻳﻰ، ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻛﻨﻰ: ﻛﻪ ﻓﻠﺎﻥ ﭼﻴﺰ ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺍﻟﺎﻥ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻰ ﻛﻨﻰ، ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪ، ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻚ ﻣﻰ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻛﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﺕ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ، ﺑﻄﻮﺭﻯ ﻛﻪ ﺍﺻﻠﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻰ ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺍﺻﻠﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻯ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺏ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﺭﻳﺦ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ: ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺍﻃﺒﺎﺀ ﺍﻣﺮﺍﺽ ﻛﺸﻨﺪﻩ ﺍﻯ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻤﺮﻳﺾ ﻗﺒﻮﻟﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺿﻰ ﻧﺪﺍﺭﻯ، ﻭ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺏ، ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻗﻮﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﺍﺛﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻮﻯ ﺷﺪ، ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﺛﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺛﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﺟﻮﺭ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ، ﻳﻜﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﻗﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﻭ ﻳﻜﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﭘﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﺷﺮﺍﺋﻂ. ﭘﺲ، ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ، ﭼﻨﺪ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺍﻭﻝ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻠﺎﻙ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺎﺛﻴﺮﻫﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻠﻢ ﺟﺎﺯﻡ ﻭ ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻛﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺎﺭﻕ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﺑﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﻫﻢ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ، (ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻛﻨﻰ، ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺟﻮﺭ ﻛﻪ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻯ ﻛﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻯ ﺍﺯ ﮔﻮﺭ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﭘﺎ ﺑﻔﺮﺍﺭ ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﻯ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﻛﻮﺍﻛﺐ، ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺷﻮﺩ، ﺁﻥ ﺭﻭﺡ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﺴﺖ ﻣﺴﺨﺮ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ، ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺎﻃﻞ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻰ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰ ﺩﻫﻨﺪ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻯ ﺑﺴﺎ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻣﻠﺎﺋﻜﻪ ﻭ ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺩﻋﺎﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﮔﺮﺍﻥ ﻧﺎﻣﻬﺎﻳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ، ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﻰ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺁﻥ ﻧﺎﻣﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻢ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ، ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ، ﺝ ۱، ﺹ: ۳۶۵

(مسلک علم اخلاق) ﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻛﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﻨﻰ، ﺭﺍﻩ ﺍﻭﻟﺶ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﻭﻣﺶ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ، ﺝ ۱، ﺹ: ۵۶۱
ﺍﻫﻞ ﻛﺘﺎﺏ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺗﻜﺒﺮ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﻬﻮﺍﺕ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺳﻮﺥ ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰ ﺩﻫﻨﺪ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺩﻋﻮﺕ ﻧﻔﺲ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻓﺘﺮﺍ ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻛﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻣﻠﻜﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﻏﺮﻭﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﺸﺘﻪ، ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﺭﺍ ﻣﻜﺮﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻛﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﻛﻮﻥ ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺱ ﻫﻢ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻫﻢ، ﻛﺎﺭ ﻋﻤﻞ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻰ ﺩﻫﺪ.
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ، ﺝ ۳، ﺹ: ۱۹۶

ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ ﺑﺎ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻭ ﺗﺬﻛﺮﺵ ﺑﺎﻋﺚ ﺛﺒﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺣﻘﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ،
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ، ﺝ ۴، ﺹ: ۲۰۳

ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺴﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺧﻀﻮﻉ ﻭ ﺷﻜﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﻜﻪ ﺍﻭ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻋﺬﺍﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﻓﻊ ﻛﻨﺪ. ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ، ﺝ ۱۱، ﺹ: ۱۳۰
– ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺗﻠﻘﻴﻨﺸﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻟﻬﺎﻳﺸﺎﻥ ﺍﻓﻜﻨﺪﻩ ﻛﻪ” ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺖ، ﺍﻣﺘﻲ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﻧﺒﻲ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺬﺍﺑﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻗﺴﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻏﺮﻕ ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ ﻫﺮ ﭘﺮﺩﻩ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺣﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻧﺪ” ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺮﺍﻓﻪ ﺍﻱ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺣﺪﻱ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻘﻮﺍ؟ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻱ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺁﻳﻪ ﺯﻳﺮ ﺧﻄﺎﺏ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ” ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ ﺷﻤﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ ﺍﻫﻞ ﻛﺘﺎﺏ ﻧﻤﻲ ﭼﺮﺧﺪ، ﭼﻪ ﺷﻤﺎ ﻭ ﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻋﻤﻞ ﺯﺷﺖ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﻮﺩ ﻛﻴﻔﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ” ﺳﻮﺭﻩ ﻧﺴﺎﺀ، ﺁﻳﻪ ۱۲۳″
” ﺩﻋﺎ” ﻭ” ﺩﻋﻮﺕ”، ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻈﺮ ﻣﺪﻋﻮ ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺩﺍﻋﻰ ﻛﻪ ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺑﺎ ﻟﻔﻆ، ﻳﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ” ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ” ﻭ” ﺍﺟﺎﺑﺖ” ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﺩﻋﻮﺕ ﺩﺍﻋﻰ، ﻭ ﺭﻭﻯ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭﺳﺖ، ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﺟﺎﺑﺖ، ﻭ ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺣﺎﺟﺖ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ، ﻭ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻥ ﺣﺎﺟﺖ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ، ﺟﺰﺀ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﻜﻪ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﺘﻤﻢ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﻪ، ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻋﺎ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﻋﻮ، ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺩﺍﻋﻰ ﺑﻜﻨﺪ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻤﻜﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﻋﺎﺟﺰ ﻧﮕﺮﺩﺩ، ﻭ ﺍﻣﺎ ﺩﻋﺎ ﻛﺮﺩﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺩﺭﻙ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻥ ﺣﺎﺟﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﻋﺎﻯ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ، ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﻛﺎﻓﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ، ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻋﻮﺕ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﻋﻮﺕ ﺣﻖ ﻣﺪﻋﻮ ﺩﻋﻮﺕ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﻮﺩ، ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻫﻢ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ (ﺍﻣﺎ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺎﻃﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ).
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﻘﺪﺱ ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺷﻨﻮﺍ ﻭ ﻗﺮﻳﺐ ﻭ ﻣﺠﻴﺐ، (ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ ﺩﻋﺎ) ﻭ ﻏﻨﻰ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ، ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ” ﺃُﺟِﻴﺐُ ﺩَﻋْﻮَﺓَ ﺍﻟﺪﱠﱠﺍﻉِ ﺇِﺫﺍ ﺩَﻋﺎﻥِ” ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ” ﺍﺩْﻋُﻮﻧِﻲ ﺃَﺳْﺘَﺠِﺐْ ﻟَﻜُﻢْ” ﻭ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ ﺷﺮﻃﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ ﻧﻜﺮﺩﻩ، ﺟﺰ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻋﺎ ﻣﺤﻘﻖ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ.
ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻛﻪ ﺣﻖ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﮔﻮﻳﺎ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻗﺴﻢ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ، ﻳﻚ ﻗﺴﻢ ﺍﺯ ﺩﻋﺎ، ﺩﻋﺎﻯ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺗﺨﻠﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻗﺴﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺁﻥ ﺩﻋﺎﻳﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ، ﺝ ۱۱ ، ﺹ: ۴۳۵

ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺭﺫﺍﺋﻞ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﺭﺫﻳﻠﻪ ﺟﺒﻦ ﻭ ﺑﺰﺩﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺷﺠﺎﻋﺖ، ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺍﻳﻦ ﺭﺫﻳﻠﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻛﻨﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﺻﻔﺖ ﺛﺎﺑﺖ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺟﻠﻮ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺮﺳﻴﺪﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻯ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺘﺮﺳﺪ ﻭ ﺗﺮﺱ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺸﺪﻩ، ﻭﻟﻰ ﻫﻢ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺸﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺒﻮﻟﺎﻧﻰ: ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺟﺢ ﻣﻴﺎﻥ ﺩﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻣﺴﺎﻭﻯ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺜﻠﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻣﻴﺪﻫﻰ ﺍﻣﺸﺐ ﺩﺯﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﻫﻰ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﻳﺪ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻗﻮﺕ ﻭ ﺿﻌﻒ ﻣﺴﺎﻭﻯ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺴﺎﻭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﭼﺮﺍ ﺟﺎﻧﺐ ﺁﻣﺪﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻬﺖ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﻰ؟ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺁﻥ ﺩﭼﺎﺭ ﺗﺮﺱ ﻣﻴﺸﻮﻯ؟ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺟﺢ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﻜﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻛﻨﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻛﻨﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻛﺎﺭﻯ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺮﺱ ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻜﻨﻰ، ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺯﺷﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻔﺖ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺩﻟﺖ ﺯﺍﺋﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ…..
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ، ﺝ ۱، ﺹ: ۵۶۱
تلقین درست فرار از واقعیت یا نادیده گرفتن آن نیست و خود یا دیگر فریبی هم نیست و اراده خود را مستقل از اراده خداوند دانستن نیست ، چون هیچ کس مستقل از اراده خدا نیست وخود را مالک نفع و ضرر خود دانستن نیست چون هیچ کس مالک نفع و ضرر خود نیست ، تلقین درست بر علم و عقل استوار است ، وآن یعنی دلیل درست بر چرا ؟ داشته باشی ، که مسلک قرآنی به ما می آموزد دلیلت فقط خدا باشد ،چون لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم ، (وچه دلیلی درستر و خردمندانه تر از این)
نگارنده مطلب : عبدالرحمان محمدزاده

Print Friendly, PDF & Email
No votes yet.
Please wait...
انتشار توسط 8 تم

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

20 − 12 =