نوشته های وب گاه

وضع اهل برزخ چگونه است ؟ آیا در برزخ حوصله ی انسان سر نمی رود ؟

پرسش:
وقتی آدم می میره از برزخ تا قیامت آدم حوصلش سر نمیره توی برزخ؟
پاسخ:
اهل برزخ بر سه گونه اند: برخی که کافر محضند ( آگاهانه کفر را برگزیده اند) اهل جهنّم برزخی می باشند ؛ اینها فراتر از سر رفتن حوصله صبح و شب در عذابند. « النَّارُ یعْرَضُونَ عَلَیها غُدُوًّا وَ عَشِیا وَ یوْمَ تَقُومُ السَّاعَهُ أَدْخِلُوا آلَ فِرْعَوْنَ أَشَدَّ الْعَذابِ ـــــــ عذاب آنها آتش است که هر صبح و شام بر آن عرضه مى‏شوند؛ و روزى که قیامت برپا شود(مى‏فرماید 🙂 «آل فرعون را در سخت‏ترین عذابها وارد کنید!» (غافر:۴۶)
گروه دوم مومنین محضند که ایمان آگاهانه دارند و مبرّا از گناه بوده یا گناهانشان اندک می باشد ؛ به نحوی که با سختی جان دادن یا فشار قبر یا وحشت سوال قبر پاک می شوند. اینها نیز در بهشت برزخی جای می گیرند و با دیگر مومنان مأنوس می شوند و از نعمات بهشت و مصاحبت نیکان لذّت می برند. بهشت اینها هیچگاه ثابت نیست و بسته به درجه ی وجودی شخص در حال نو شدن است ؛ به این معنی که اهل بهشت همواره در حال سیر به عمق و باطن هستی می باشند و نعمات بهشتی هر آن برای آنها تازه تر و لذّت بخشتر می شود. البته اصل نعمات عوض نمی شود بلکه باطن نعمات آن به آن بر اهل بهشت ظاهر می شود. لذا خبری از سر رفتن حوصله و خستگی و دلزدگی در بهشت نیست ؛ چون تمام این امور ناشی از رکود و خمودی می باشند که اهل بهشت از آن منزّه می باشند. در بهشت اخروی نیز همین سیر به سمت باطن عالم همواره وجود خواهد داشت. « وَ بَشِّرِ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ کُلَّما رُزِقُوا مِنْها مِنْ ثَمَرَهٍ رِزْقاً قالُوا هذَا الَّذی رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ وَ أُتُوا بِهِ مُتَشابِهاً وَ لَهُمْ فیها أَزْواجٌ مُطَهَّرَهٌ وَ هُمْ فیها خالِدُونَ ـــــــــ و کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏اند نوید ده که برایشان باغ‏هایى است که از پاى درختانش نهرها جارى است، هر بار که میوه‏اى از آن روزیشان گردد، گویند: این همان است که قبلا روزیمان شده و براى آنان همانند آن آورده شود و آن جا آنها را همسران پاکیزه‏اى است و در آن جاودانند. » (البقره:۲۵)
امّا گروه سوم کسانی هستند که بین دو گروه سابق قرار دارند که بنا به برخی روایات به حال خود رها می شوند و طبق برخی روایات دیگر برخی از آنها نیز بهشتها یا جهنّمهای خاصّ خود را دارند و چه بسا زندگی برزخی آنها نیز مثل دنیا آمیزه ای از خوشی و ناخوشی باشد. اینها همانگونه که در دنیا اهل غفلت و بی خبری بوده اند و به فکر گذر عمر نبوده اند ، در برزخ نیز نوعی حالت غفلت دارند و چندان به نحوه ی گذر حیات خویش توجّه ندارند. حتّی بسیاری از آنها تا مدّتها خبردار نمی شوند که وارد عالم برزخ شده اند. و بعید نیست که آنان در حالت خواب گونه بمانند ؛ و مشاهدات برزخی خود را همانند خواب دیدن تلقّی کنند. اینها وقتی در آخرت برانگیخته می شوند ، چنان خواهند بود که گویی از خوابی کوتاه بیدار شده اند. همان گونه که اصحاب کهف خواب سیصد ساله ی خود را یک روز یا بخشی از یک روز می پنداشتند یا حضرت عزیر (ع) مرگ صد ساله ی خود را خواب یک روزه یا کمتر می پنداشت. « وَ کَذلِکَ بَعَثْناهُمْ لِیتَسائَلُوا بَینَهُمْ قالَ قائِلٌ مِنْهُمْ کَمْ لَبِثْتُمْ قالُوا لَبِثْنا یوْماً أَوْ بَعْضَ یوْم‏ ــــــ این گونه آنها (اصحاب کهف) را برانگیختیم تا از یکدیگر سؤال کنند؛ یکى از آنها گفت: «چه مدّت خوابیدید؟!» گفتند: «یک روز، یا بخشى از یک روز» (الکهف:۱۹) ؛ « أَوْ کَالَّذی مَرَّ عَلى‏ قَرْیهٍ وَ هِی خاوِیهٌ عَلى‏ عُرُوشِها قالَ أَنَّى یحْیی‏ هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَهَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ کَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ یوْماً أَوْ بَعْضَ یوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَهَ عام‏ ـــــــــ یا همانند کسى که از کنار یک آبادى عبور کرد، در حالى که دیوارهاى آن، به روى سقفها فرو ریخته بود ، گفت: « چگونه خدا اینها را پس از مرگ، زنده مى‏کند؟!» (در این هنگام،) خدا او را یکصد سال میراند؛ سپس زنده کرد؛ و به او گفت: «چقدر درنگ کردى؟» گفت: «یک روز؛ یا بخشى از یک روز.» فرمود: «نه، بلکه یکصد سال درنگ کردى» » (البقره:۲۵۹).
البته اصحاب کهف و حضرت عزیر (ع) جزء گروه دوم می باشند ؛ لکن از آنجا که مرگ آنها مرگ دائمی نبود ، مراحلی چون فشار قبر و سوال قبر و امثال آن را نگذرانده بودند و مانند متوسّطین با آنها رفتار شده بود.
اینجا شاید برخی اشکال کنند که چگونه ممکن است مدّت صد سال یا سیصد سال به اندازه ی یک روز به نظر برسد؟ پاسخ این است که در عالم برزخ زمان وجود ندارد ؛ زمان از ویژگیهای موجود مادّی است. لذا اینکه اینها گفتند: یک روز یا بخشی از یک روز درنگ داشتیم ، از باب حدس زمان و نسبت به زمان دنیایی بود. بنا بر این ، از موقع ورود به برزخ تا برپایی قیامت ، هیچ زمان حقیقی بر اهل برزخ نمی گذرد.
برای مطالعه بیشتر رجوع بفرمایید به کتاب « معاد یا بازگشت بسوی خدا ، تالیف استاد محمّد شجاعی »

نگارنده مطلب : احد ایمانی

Print Friendly, PDF & Email
Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...
انتشار توسط 8 تم

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

یک × 5 =