سرخط خبرها

آیا در بهشت یا برزخ نیز عبادت هست ؟

پرسش:
آیا انسان در برزخ همچنان عبادت خداوند را انجام مىدهد؟

پاسخ:
در برزخ و آخرت، تکلیف نیست، لکن اهل بهشت خودشان دوست دارند عبادت کنند. چون عبادت یعنی خلوت با خدا، و برای اهل بهشت، خلوت با صاحب بهشت، خیلی لذّت بخش تر از خود بهشت است. در روایات آمده که حور العین از دست فرد بهشتی به خدا شکایت می کند که خدایا، تو مرا برای این فرد آفریده ای ولی او چنان مشغول تو شده است که مرا از یاد برده است.
حتّی در دنیا نیز اگر کسی حقیقت عبادت را درک کرده باشد، آن را از هر لذّتی بالاتر می یابد. نزدیکان آیه الله بهجت گفته اند که آن بزرگوار حتّی در زمان کهولت سنّ، در طول شبانه روز، حدود ۱۱ تا ۱۲ ساعت مشغول عبادت بوده اند. فرزندشان گفته است: ایشان بعد از نماز شدیداً خسته می شدند، لذا خواستیم که مقداری از نمازشان کم کنند، امّا قبول نکردند و فرمودند: اگر سلاطین جهان می دانستند که چه لذّتی در نماز است، همه ی لذایذ را ترک می کردند.
باز از شاگردان آقا سید علی قاضی، استاد عرفان آیه الله بهجت، نقل نموده اید که آقا سید علی قاضی ـ قدّس سرّه ـ گفته اند: من از این نگرانم که در بهشت نگذارند نماز بخوانم.
میرزا جواد ملکی تبریزی ـ قدّس سرّه ـ نماز صبحشان از اذان صبح شروع می شد و ده دقیقه مانده به طلوع خورشید تمام می شد؛ یعنی دو رکعت نماز را حدود یک و نیم ساعت طول می دادند. علّامه حسن زاده آملی فرموده اند: برخی شبها را به یک رکوع یا به یک سجده به سر می آوردم. و کسانی را دیدند که در پشت بام حرم امام رضا(ع) اوّل شب به رکوع رفته بودند و تا آخر شب در رکوع بوده اند، به نحوی که بر پشتشان مثلاً اندازه یک وجب برف نشسته بود. یا گفته اند که برخی ها در اطراف حرم علوی، در قنوت نماز وترشان، دعای ابوحمزه ی ثمالی را می خواندند، که حدود دو ساعت طول می کشد.
چنین کارهایی به نحو مستمرّ ممکن نیست مگر زمانی که شخص از آن حالی که دارد، لذّت ببرد.
بلکه در مواردی ممکن است عارفی تا چندین روز بی وقفه در حال عبادت باشد بی آنکه بخورد و بخوابد و بنوشد.
گویند روزی آقا سید علی قاضی در کلاس درسشان نامه ای از آیه الله بهجت خوانده بودند که از ایشان به این مضمون پرسیده بودند که : اگر کسی سه روز در این جهان نبوده باشد، تکلیف نمازهای یومیه ی او چه می شود؟
آقای قاضی بعد از خواندن این سوال فرموده بودند: آن کسی که سه روز در این جهان نبوده، خود آقا محمّد تقی (بهجت) است.
عارف گاه در حال عبادت، چنان غرق جمال یار می شود که دیگر از هیچ چیزی خبردار نمی شود، و این حال ممکن است از یک ثانیه تا یک عمر طول بکشد. برخی عرفا هستند که بدنشان به تدبیر الهی در بین مردم زندگی می کند در حالی خود او از بدنش خبر ندارد. از بابا فرج تبریزی پرسیدند: دنیا چیست؟ گفت: « فرج تا که دیده بگشادست ــ چشم او بر جهان نیفتاده است.» یعنی من اصلاً در دنیا نیستم که بدانم دنیا چیست. این گونه افراد را مجذوب گویند. امیرمؤمنان(ع) در وصف این گونه افراد فرمودند: « صَحِبُوا الدُّنْیا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَهٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَى ـــ دنیا را همراهی نمودند با بدنهایی که ارواحشان به محلّ اعلی (مقام قرب خدا) پیوسته است.»
نگارنده مطلب : احد ایمانی

Print Friendly, PDF & Email
Rating: 3.7/5. From 3 votes.
Please wait...

دیدگاه ها