سرخط خبرها

چرا قران ایات غضب و رحمت دارد ، چرا خشونت در قران وجود دارد ؟

پرسش:

شخصی به من گفت قران کتاب وحشی است .به هر کجای ان نگاه میکنیم ایاتی مانند عذاب و اتش و … است می خواهم بدانم که در قران ایات رحمت بیشتر است یا ایات عذاب؟اگر می شود با عدد و رقم و امار جوابم را بدهید.ممنون

 پاسخ:

۱ـ می دانید که در علم جغرافیا کتابهایی وجود دارند؛ که اصطلاحاً آنها را اطلس می نامند. در این گونه کتابها، نقشه های فراوانی وجود دارند؛ مثلاً اطلس کوههای جهان، اطلس دریاهای جهان، اطلس جنگلهای جهان، اطلس پراکندگی حیوانات جهان، و … . اگر کسی به شما بگوید: « فلان کتاب اطلس جغرافیایی، یک کتاب وحشی است؛ چون پر از کوه و درّه و حیوانات وحشی و … است.» شما چه جوابی می دهید؟

روشن است؛ می گویید: کتاب اطلس جغرافیایی دارد واقعیّت خارجی را بیان می کند. اگر نویسنده ی چنین کتابی بخواهد با خوشایند خودش کوهها را بردارد و درّه ها را پر کند و همه جای زمین را دشتی پر از گل و سنبل بکشد، دیگر نمی شود اطلس جهان؛ بلکه می شود یک کتاب توهّمی.

قرآن نیز اطلس عالم خلقت است. در این عالم، بهشت وجود دارد، جهنّم هم وجود دارد. بدکاری وجود دارد، نیکوکاری هم وجود دارد. حقّ وجود دارد، باطل هم وجود دارد. برخی راهها به بهشت ختم می شوند، برخی راهها هم به جهنّم منتهی می شوند. ملائک وجود دارند، شیاطین هم وجود دارند. عقل وجود دارد، نفس امّاره هم وجود دارد. شجاعت موجود است، ترس هم وجود دارد. عدالت موجود است، ظلم هم وجود دارد. و … .   

قرآن که اینها را از خودش درنیاورده است؛ اینها هستند و قرآن کریم از همینها که وجود خارجی دارند گزارش داده است؛ تا هر کس خواست، راه بهشت را برگزیده و طیّ کند و هر کس خواست راه جهنّم را انتخاب نموده در آن راه قدم بگذارد. فرمود: «إِنَّا هَدَیْناهُ السَّبیلَ إِمَّا شاکِراً وَ إِمَّا کَفُوراً  ــــ ما راه را به او(انسان) نشان دادیم، خواه شاکر باشد(و پذیرا گردد) یا ناسپاسی کند!» (الإنسان:۳)

آیا بیان راههایی که سر از جهنّم در می آوردند، رحمت است یا وحشی گری؟

آیا بیان ویژگی های نفس امّاره که انسان را در مسیر جهنّم قرار می دهند، رحمت است یا وحشی گری؟

آیا بیان رنجهایی که در جهنّم وجود دارند، رحمت است یا وحشی گری؟

آیا اگر مادری مدام به فرزند خودش در باره ی خطر چاقو و کبریت و طرقّه و خطر رفیق ناباب و خطر دزد و موادّ مخدّر و سیگار و خطر چیپس و پفک و لواشک و خطر درس نخواندن و … هشدار می دهد، وحشی است یا مهربان و دلسوز فرزند خود؟ بلی خود فرزند نادان از چنین مادری بدش می آید؛ امّا عاقلان دانند که چنین مادری، حقیقتاً مادر خوبی است. امّا اگر مادری فرزند خود را رها کند تا هر کاری خواست بکند، بلکه اگر برای فرزندش پفک و لواشک و طرقّه خرید و با آلوده نمودن او به موادّ مخدّر موجب کیف کاذب او شد، آنگاه فرزند از او راضی و خشنود می شود؛ امّا تا کی؟ تا آن زمانی که نادان است. وقتی عاقل شد، آنگاه می فهمد که چه خیانتی در حقّش کرده اند.

خلاصه آنکه:

اساساً در قرآن کریم حتّی یک جمله خلاف رحمت هم وجود ندارد. اگر بشارت داده، از سر رحمت بوده؛ و اگر هشدار داده و ترسانده، باز از سر رحمت بوده است. تنها کودک صفتان هستند که هشدارها را خلاف رحمت می بینند. اگر کودکی مار را ببیند، از آن خوشش می آید و دوست دارد که با آن بازی کند؛ امّا مادر مهربان چه بسا برای آنکه کودکش به سمت مار نرود با او رفتار خشنی هم بکند. در این حال، کودک نادان ناراحت شده گریه هم می کند؛ امّا عاقلان دانند که آن مادر مهربانی نمود نه وحشی گری. اگر فرزند نادان دزدی نمود، و پدرش او تنبیه نمود، از نگاه خود آن کودک، پدرش آدم بدی است؛ امّا عاقلان دانند که چنان پدری، پدری است خوب و مهربان. امّا اگر پدر آن فرزند به او آفرین می گفت و تشویقش می نمود به دزدی دیگری، در آن صورت، فرزند در دل خود می گفت: عجب پدر باحالی دارم؛ غافل از اینکه آن پدر، در حال نابود نمودن و تباه ساختن وی است.

پس بگذار کودک صفتان در مورد قرآن کریم، و نقشه ی جامع انسان و عالم خلقت، هر چه می خواهند توهّم کنند و بگویند. عاقلان خود دانند که این کتاب سراسرش رحمت است.

فرمود: « وَ لَقَدْ جِئْناهُمْ بِکِتابٍ فَصَّلْناهُ عَلى‏ عِلْمٍ هُدىً وَ رَحْمَهً لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ ـــــ ما کتابى براى آنها آوردیم که(اسرار و رموز) آن را با آگاهى شرح دادیم؛ (کتابى) که مایه ی هدایت و رحمت براى جمعیّتى است که ایمان مى‏آورند.» (الأعراف:۵۲)

کسی که می خواهد با این کتاب راه سعادت را بیابد، برای او آیه ی عذاب و رحمت معنی ندارد؛ بلکه تمام قرآن را آیه ی رحمت می بیند. کسانی آیات قرآن را به خوب و بد تقسیم می کنند که قصد راهنمایی شدن ندارد. مثل این است که علائم راهنمایی و رانندگی را تقسیم کنیم به علائم خوب و علائم بد. مثلاً بگویی: تابلوهای توقّف ممنوع و عبور ممنوع و چراغ قرمز و  تابلوهای محدود کننده ی سرعت بد هستند؛ امّا تابلوهای پایان محدودیّت سرعت، چراغ سبز، تابلوهای مربوط به هتلها و امکاکن تفریحی و … خوب هستند. در حالی که نزد عقلا، تمام تابلوهای راهنمایی و رانندگی خوبند و برای جلوگیری از حوادث خطرناک می باشند. امّا آنها که عقل درستی ندارد یا به تعبیری فرهنگ رانندگی بلد نیستند، سعی می کنند تابلوهای به پندار خودشان بد را مراعات نکنند.

باز فرمود: « یا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْکُمْ مَوْعِظَهٌ مِنْ رَبِّکُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ وَ هُدىً وَ رَحْمَهٌ لِلْمُؤْمِنین‏ ــــ اى مردم! اندرزى از سوى پروردگارتان براى شما آمده است؛ و درمانى براى آنچه در سینه‏هاست؛ و هدایت و رحمتى است براى مؤمنان» ‏(یونس:۵۷)

یعنی آنها که مؤمن نیستند(قصد هدایت شدن ندارند)، قرآن برای آنها راهنمایی کننده و رحمت نیست.

و فرمود: « وَ ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْکِتابَ إِلاَّ لِتُبَیِّنَ لَهُمُ الَّذِی اخْتَلَفُوا فیهِ وَ هُدىً وَ رَحْمَهً لِقَوْمٍ یُؤْمِنُون‏ ــــ ما قرآن را بر تو نازل نکردیم مگر براى اینکه آنچه را در آن اختلاف دارند، براى آنها روشن کنى؛ و(این قرآن) مایه هدایت و رحمت است براى قومى که ایمان مى‏آورند» (النحل:۶۴)

و فرمود: « وَ یَوْمَ نَبْعَثُ فی‏ کُلِّ أُمَّهٍ شَهیداً عَلَیْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ جِئْنا بِکَ شَهیداً عَلى‏ هؤُلاءِ وَ نَزَّلْنا عَلَیْکَ الْکِتابَ تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَهً وَ بُشْرى‏ لِلْمُسْلِمینَ  ــــــ (به یاد آورید) روزى را که از هر امّتى، گواهى از خودشان بر آنها برمى‏انگیزیم؛ و تو را گواه بر آنان قرار مى‏دهیم! و ما این کتاب را بر تو نازل کردیم که بیانگر همه چیز، و مایه ی هدایت و رحمت و بشارت براى مسلمانان است» (النحل:۸۹)

پس کسی که اهل هدایت شدن نیست، طبیعی است که این کتاب را وحشتناک ببیند. چون تمام این کتاب بر ضدّ اوست. لذا فرمود:« وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَهٌ لِلْمُؤْمِنینَ وَ لا یَزیدُ الظَّالِمینَ إِلاَّ خَساراً  ــــ و از قرآن، آنچه شفا و رحمت است براى مؤمنان، نازل مى‏کنیم؛ و ستمگران را جز خسران(و زیان) نمى‏افزاید.» (الإسراء:۸۲)

اگر کسی قصد دارد سالم مسافرت کند و سالم به مقصد برسد، برای او تمام علائم راهنمایی و رانندگی رحمت هستند؛ لذا با دل و جان آنها را مراعات می کند. حتّی اگر چنین کسی تصادف هم بکند، چون کاملاً طبق قوانین راهنمایی و رانندگی رفتار نموده، مقصّر شناخته نمی شود؛ و حتّی اگر خسارتی دیده، از طرف مقابل آن خسارت را می گیرد. امّا آنکه قصد بی عقلی دارد و می خواهد سرعت غیر مجاز برود و سبقت غیر مجاز بگیرد و ویراژ بدهد و …، روشن است که برخی از تابلوهای راهنمایی و رانندگی برای او نه تنها رحمت نیستند بلکه موجب خسارت هستند. چون اگر گیر مأموران قانون بیفتد، عذر و بهانه ای ندارد. چون به او می گویند: در طول جدا تابلوهای هشدار دهنده وجود داشتند. همچنین اگر تصادف بکند، از آنجا که خلاف قوانین رفتار نموده مقصر شناخته شده و جریمه می شود.  لذا از نظر رانندگان متخلّف و پرخطر، هم پلیس موجود بدی است، هم علائم راهنمایی و رانندگی امور بدی تلقّی می شوند. امّا رانندگان قانونمند، از پلیس و علائم هیچ کدورتی ندارند که هیچ، خیلی هم از وجود آنها استقبال می کنند.

سخن آخر اینکه:

به این گونه افراد باید گفت: قرآن کتاب وحشی نیست؛ بلکه خود تو مشکل داری که این کتاب را وحشی می بینی. از نظر تمام خلافکارها، کتاب قانون، کتاب وحشی است.

Print Friendly, PDF & Email
0 0 vote
Article Rating
Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x