سرخط خبرها

آیا اگر در فرستادن صلوات توجه قلبی نباشد فرد دچار قساوت قلب می شود؟

پرسش:
شنیده ام که اگر در فرستادن صلوات توجه قلبی نباشد فرد دچار قساوت قلب می شود؟

پاسخ:
به طور کلّی در هر عبادت و ذکری، باید توجّه باشد. یعنی باید سعی کرد که ذکر و عبادت، با حضور قلب باشد. امّا عدم توجّه ناشی از غفلت، موجب قساوت قلب نمی شود؛ بلکه عدم توجّه عمدی موجب قساوت قلب و رویگردانی حضرت حقّ از بنده می شود. افراد عادی (غیر اولیاء) بعید است که بتوانند عبادت و ذکری را با حضور قلب تمام انجام دهند؛ چون نفس امّاره و شیاطین، نمی گذارند. لذا این گونه افراد، یقیناً در ضمن اذکار و عبادات ذهن و قلبشان از مسیر خارج خواهد شد. لکن خدای رحیم نیز به اقتضای رحمتش آنها را متوجّه خواهد ساخت که ذهن و قلبشان از مسیر بیرون رفته است. در این حال، اگر به مسیر بازگشتند، تمرینی می شود برای رسیدن به حضور قلب دائمی؛ و با این شیوه می توان به درجات اولیاء رسید. امّا اگر بعد از آن که خدای رحیم شخص را متوجّه خروجش از مسیر الی الله کرد، آن شخص به مسیر بازنگردد و با اختیار، به تخیلات و مشغولیتهایش ادامه دهد، خدای غیور از او سلب توفیق می کند و نتیجه ی این رفتار، قساوت قلب است.
از حضرت آیت الله بهجت(ره) سوال شد: برای حضور قلب در نماز و تمرکز فکر، دستور العملی بفرمایید؟ ایشان در جواب نوشتند: در آنی که متوجّه شدید، اختیارا منصرف نشوید.
توضیح:
یعنی وقتی متوجّه شدید که ذهنتان مشغول غیر خدا شده، فوراً به خدا توجّه کنید و از روی اختیار، ذهنتان را از خدا و عبادت او منصرف نکنید.
ایشان در جایی دیگر به این مضمون فرموده اند: « اگر حالی به شما دست داد، اختیاراً از آن حال منصرف نشوید!»
توضیح:
حال پیدا کردن، دست ما نیست، بلکه وقتی خدای متعال به بنده اش نظر رحمت می کند، بنده را حالی دست می دهد، در این حال نباید با اختیار، از آن حال خارج شد؛ چون انصراف اختیاری از چنین حالی، به معنی روی برتافتن از خدا و رحمت اوست. مانند آن است که کسی با شما سخن بگوید و شما به او پشت نموده و بروید. لذا در این گونه موارد، باید آن حال را حفظ نمود تا زمانی که دیگر احساس کنیم آن حال برداشته شد. نماز

اگر شخص این دو روش را که سید و سرورمان حضرت آیه الله بهجت ـ نوّر الله سرّه القدّوسی ـ فرموده اند مراعات کند، کارش به جایی می رسد که در حال ذکر و عبادت، به هر چه غیر خداست بی توجّه می شود. بلکه کارش به جایی می رسد که در تمام اوقاتش چنین حالی پیدا می کند.
البته این درجات، به تلاش چندین ساله حاصله می شود نه در مدّتی اندک.
همچنین از حضرت آیت الله بهجت (ع) سوال شد: برای اینکه در نماز ،با خشوع باشیم ، چه کنیم؟ ایشان در جواب مرقوم فرمودند: در اوّل نماز، توسّل حقیقی به امام زمان(عج) کردن که عمل را با تمامیت مطلقه انجام بدهید.
توضیح:
یعنی قبل از نماز، با تمام وجود از حضرتش بخواهیم که در حال نماز، مهار قلب ما را در دست مبارک خویش بگیرد و نگذارد که قلب چموشمان رم کند. این شیوه در دراز مدّت، چنان حالی در شخص ایجاد می کند که چه بسا در می یابد که او نماز نمی گذارد بلکه امام زمان(عج) است که به جای او نماز می گذارد. رزقنا الله و ایاکم.
البته نیاز به گفتن نیست که نماز را باید در اوّل وقت به جا آورد؛ نهایت بی ادبی است که انسان، در نماز آخر وقت چنین توسّلی به امام معصوم داشته باشد. در نماز، باید امام معصوم اقتدا کرد، یعنی باید مثل او نماز را اوّل وقت به جا آورد تا نماز ما وصل به نماز او گشته بالا رود. نیز در قرائت و اذکار باید اقتدا به حضرتش کرد، به این معنی که بدانیم، ما حقیقت این الفاظ را نمی دانیم، لذا چون معصوم اینها را می گوید ما هم به تبعیت او می گوییم تا به حقیقتش برسیم؛ چون کودکی که در گفتار، تقلید از مادر می کند و بی آنکه حقیقت الفاظ را بداند، آنها را به تقلید از مادر، ادا می کند تا جایی که می فهمد که چه می گوید.
قاعده ی دیگر آنکه:
در ذکر، زبان، مادر است و قلب، نوزاد. ابتدا زبان می گوید و قلب، فقط گوش می کند. بعد از مدّتی قلب، شروع می کند به ذکر گفتن؛ لکن ابتدا شکسته و بسته می گوید تا آنکه خودش گویا می شود؛ آنگاه قلب است که زبان را وادار به ذکر می کند؛ چون کودکی که وقتی زبان زباز کرد، دیگر اوست که مادر را به حرف می کشد.
در طریق الی الله، موفّق و پیروز باشید!

Print Friendly, PDF & Email
Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...

دیدگاه ها